วันหนึ่ง วิวัฒน์ได้พบกับเพื่อนสมัยเรียนด้วยกันคือวิรุจน์ และได้แลกนามบัตรกันไว้ คืนหนึ่งดึกมากแล้วพ่อของวิวัฒน์ไม่สบายมาก หายใจระทดระทวย จะพาพ่อไปโรงพยาบาลก็ไกลมาก จึงนึกถึงวิรุจน์ให้วิรุจน์มาดูแล และรักษาอาการของพ่อที่บ้านจะดีกว่า เพราะตามที่นามบัตรที่วิรุจน์ให้ไว้ ที่อยู่ก็ไม่น่าจะไกลจากที่บ้านมากนัก
วิวัฒน์ :รุจ์เหรอ นี่วัฒน์นะ แกช่วยมาดูอาการของพ่อฉันหน่อยสิ พ่ออาการไม่ดีเลย
ยิ่งเป็นโรคหัวใจอยู่ด้วย แกมาที่บ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะรุจน์
วิรุจน์ :เฮ้ย ไอ้วัฒน์ ฉันไม่ใช่หมอนะโว้ย จะได้ช่วยพ่อแกได้ แต่ถ้าให้ฉันพาพ่อแก
ไปโรงพยาบาลกับแกน่ะพอได้
วิวัฒน์ :อ้าว แกไม่ได้เป็นหมอเหรอวะ ก็ในนามบัตรที่แกให้ฉัน มันเขียนว่าหายใจ
ใม่ออก บอกวิรุจน์ไงล่ะ ฉันก็นึกว่าแกเป็นหมอ
วิรุจน์ :โธ่ ไอ้วัฒน์ ฉันขายโลงศพโว้ย
| 
